خیلی سخته بشینی کنار کسی که تازه گواهینامه گرفته و بلد شی خفه خون بگیری.. دنده خراب جا بزنه ، ماشین خاموش کنه .. وسط میدون شلوغ بزنه رو ترمز و هی بره که تصادف کنه .. و تو بلد شی خفه خون بگیری. خیلی سخته که بشینی و بذاری آدم هایی که مال تو هستن ، توی دایره ی مهر ِ تو قرار می گیرن ، بچه هات .. دوستات .. عشقت .. اشتباه کنند. بشینی کنارشون و بذاری اشتباه کنند. اینقدر بازی و بد برن تا راه اش و یاد بگیرند.. این دردناکه که ما تو هر چیزی رشد که کردیم ، تمام روزهای پیله رو فراموش می کنیم. . اینکه من یادم رفته یه روزی هم من ماشین خاموش کردم.. یه روزی هم من دنده اشتباه جا زدم.. یه روزی هم من آغوش های اشتباه انتخاب کردم برای آروم شدن.. یه روزی ... این یعنی من نزدیک مرز خطرناک مطلق گرایی ِ آلوده به ایده آلیسم شدم. و این اون خطی است که قراره آگاهانه ازش دوری کنم.. همون روزی که یادگرفتم کنار عزیزترین هام بشینم و بذارم رانندگی کنند، بدون اینکه من هر دقیقه بگم اینور و بپا و اونور و بپا.. همون روز ، یه اشاره ی کوچیکه برای اینکه من آماده ام یک پله برم بالاتر .. هنوز اما نرسیده اون روز.
پنجشنبه، اسفند ۱۰
جمعه، اسفند ۴
که می کنی چنین تو با من..
نمی تونیم بگیم هشتاد و هشت و دوست نداشتیم.. خنجری بود وسط قلبهامون. باز شدن یه درد خیلی مشترک بود.. با اینحال باید به وقوع می پیوست.. هشتاد و هشت عینهو عاشق شدن بود.. از اون عشق های بی پدر مادر ِ جون گیر که نفست و می بره. با این حال عشقه.. مگه میشه دوسش نداشت.. اون اول ها که فقط خبر مرگ بود و خبر درد ... من یه کشتی ِ بغض بودم رو دریای طوفان. این بغض لعنتی شکسته نمی شد .. هی بیشتر فرو می رفت.. بعدتر ، یکی دو سال بعدش همه چی چپه شد.. شد عینهو یه پریود ِ دائمی.. دو نفر همو بغل می کردن اشک من در می اومد..یکی به اون یکی می گفت عزیزم بغض من می شکست..بابا مرضیه گوش می داد .. تو که گفتی اگر به آتشم کشی اگر به غصه ام کشی..تو را رها نمی کنم من..من بودم و گریه. صداهای غایب آکادمی گوگوش اشک منو در می آوارد.. اصلن لازم نبود حتی بشینم و نگاه کنم.. همین اسم غایب کافی بود برای هق هق .. فکر می کنم حال و روز مومنایی که می شینن واسه امام ِ غایبشون گریه می کنن و می فهمم.. بدجور زخم بزرگیه تو این کلمه.. غایب.. هشتاد و هشت.. حالا خیلی وقته شدم یه دختر زرزرو که اشکش دم مشکشه.. کافیه یه صحنه بالیوودی از احساس بهش نشون بدین و گونه هاش و ببینین که خیس شده.. هولناکی ماجرا اینه که قرار نیست حالا حالاها این بازی تموم شه و برگردم تو پوسته ی سختم.. من خودم و می شناسم.. فقط خودم می دونم چه دریایی اون تو در حال غرشه..
چهارشنبه، اسفند ۲
پت.
رابطه ی من با حیوان ها ، رابطه ی سالمی از آب در نیامد. من نتوانستم آن جور که باید به حیوان ها عشق بورزم و به نظرم این خیلی مهم است. مادر من بیش از اندازه وسواس ِ تمیزی دارد و آموزه های دینی اش ، هرچند شل و وارفته باشد ، باز در ناخودآگاهش تاثیر گذاشته است. هنوز وقتی مادر من می بیند کسی سگش را در آغوش گرفته ، صورتش را جمع می کند و منتظر می ماند طرف حیوان را بگذارد زمین تا سریعن بهش یادآوری کند برود دستهایش را بشوید.
با این حال یادم است خانه ی قدیمی که بودیم ، پدر هر روز صبح برای پرنده ها ارزن می ریخت و هر ماه مقدار قابل توجهی را صرف خریدن ارزن می کرد. حالا هم که سه سالی است خانه ی جدید آمده ایم ، هر روز ظهر استخوان و گوشت و هرچه گیر بیاورد بر می دارد و می برد توی حیاط برای گربه ای که همیشه هست. با وجود این مهربانی های شدیدش نسبت به حیوانات ، هنوز نتوانسته با سگ کنار بیاید. فکر می کند حیوانات خیلی خوبند اما باید بیرون در خانه منتظر بمانند.
همین دیدگاه در ناخودآگاه من باقی مانده و تمام این چند سال سعی ام در ارتباط برقرار کردن با حیوانات را تحت الشعاع قرار داده است.
حالا چه شد که اینها را گفتم. برادرزاده ام ، شین ، همستر خریده است و به نظر من وجود یک حیوان خانگی برای بچه های امروز خیلی خیلی واجب است. حیوان های خانگی در خلال مدرنیته شدن دست می برند و به بچه ها روند مسئولیت پذیری را می آموزند.
می دانم من هیچ وقت نمی توانم سگی داشته باشم ، با وجود اینکه اینقدر ذوق مرگ می شوم از دیدن شان. با این حال دلم می خواهد اگر روزی بچه ای داشتم با چشمهای پدرش ، به حیوانات نگاه کند. و مثل او معتقد باشد سوسک هم زیباست و ما بخاطر عقاید فرو رفته در ذهن مان نمی توانیم زیبایی اش را ببینیم.
سهشنبه، بهمن ۲۴
در احکام دو نفری شدن
رابطه ای داریم که حکم نفس کشیدن پیدا کرده بعد از شش سال. در این بین هیچ چیز برای من شیرین تر از این نیست که ما ، هر دو تای ما ، از دعواهای وسط رابطه هم لذت برده ایم و همچنان می بریم. و هر دو ، بیشتر من ، معتقد به این اصلیم که دعوا باید دعوا باشد. دعوای الکی و کوچک و بدون سرانجام محال است تمام شود. فقط نشان می دهد تمام شده اما در اصل مین شده و رفته جایی آن گوشه که وقت گیر آورد منفجر شود. آدم باید در دعوا اوج عصبانیتش را نشان دهد و هر از گاهی به خط جنون بزند.
تمام صبح دعوا کردیم و بعد ده دقیقه توی بغل هم گریه کردیم. شب او آمد دنبال من. سر کار بودم. موهایش را کوتاه کرده بود و شلوار جدید آبی اش را پوشیده بود. آنقدر سکسی و زیبا شده بود که دلم می خواست وسط ِ آموزشگاه یادی از فرنچ کیس بکنم. فکر می کنم این جذابیت ِ اضافه هم ربطی کوچک به دعوا دارد. بعد نشستیم توی ماشین و رفتیم شام خوردیم. کلی هم خندیدیم سر اینکه رستوران باز کنیم اسمش را بگذاریم آشغالی برگر ( تلمیحی از رستوران ِ پلنکتون در باب اسفنجی ، اگر دیده باشید ) و با هم منوی رستورانمان را تهیه کردیم. بعد که نشستیم توی ماشین او گفت :" باورت میشه ظهر داشتیم دعوا می کردیم ؟ "
الان که دارم تایپ می کنم خوابیده کنار من و نفس های بلند بلند می کشد. من فکر می کنم حقیقتن خوشبختی خودش را به من نشان داده است.
جمعه، بهمن ۱۳
صدای آزادی در شب
اگر پنجره را در دو و سی و دو
دقیقه ی شب باز کنید ، همانطور که لم داده اید روی تخت و لپتاپ روی
پاهایتان است ، صدای ممتد ملودی را می شنوید که بیشتر به بوق شباهت دارد.
یک بوق ممتد و گنگ. این همان بوقی است که قبل از صلح می زنند. زیر دروازه ی
عاجی. همانی که بورخس ازش حرف زده است. اینطور است که خیال تان راحت می
شود که فردا صبح که بیدار شوید ، روزنامه نگارها و آزاداندیش ها و انسان
دوست ها نشسته اند زیر میدان ِ آزادی و در
حال ِ عکس گرفتن با صفِ طویل ِ آدم ها هستند. آدم هایی که از همه جا
کوبیده اند آمده اند آنجا که لحظه ی بزرگ شادی را در عکسی همگانی ثبت کنند.
بعد چشم تان برق می زند که اینهمه آدم آنجا ایستاده است. در هر گوشه ی
پرمهر ِ خاک تان آدم ها جمع شده اند برای ثبت شادی بزرگ. در حافظیه در تخت
جمشید. در پاسارگاد. در دامنه های کوه های کردستان. در اصفهان نقش جهان.
کلی آدم. حتی بیشتر از جمعیتی که به تماشای اعدام ها می رفتند. آن روزهای
سرد..
اگر پنجره را در دو و سی و دو دقیقه باز کنیم و همه با هم به صدای بوق ِ گنگی که از آن دور می آید گوش کنیم.. فردا سپید ِ سپید می آید.. حیف که همه بیدار نیستند.. در دو و سی و دو دقیقه ی شب.
اگر پنجره را در دو و سی و دو دقیقه باز کنیم و همه با هم به صدای بوق ِ گنگی که از آن دور می آید گوش کنیم.. فردا سپید ِ سپید می آید.. حیف که همه بیدار نیستند.. در دو و سی و دو دقیقه ی شب.
سهشنبه، بهمن ۱۰
پریود ِ سکوت.
اینقدر اتفاق پشت اتفاق افتاد .. اینقدر روزها هرروز سیاهتر و سیاه تر شدند ..که قلم ِ آدم ها به طور کلی چرخید به سمت و سوی دیگری. دیگر آدم نمی توانست بیاید بر و بر توی چشم خواننده وبلاگش نگاه کند و از تخم مرغش که صبح سوخته و ظرفهایی که تلنبار شده اند توی ظرفشویی اش و آرایش جدید ابروهای دوستش بگوید. شرم بود پشت شرم. آدم نمی توانست دست روی دست بگذارد دلش بیتاب بود. دلش نمی خواست توی اوین باشد. رجایی شهر باشد اما روحش مدام همان دور و بر می چرخید. از نبودنش در آن مکان ها احساس شرم می کرد و ور ِ منطقی ذهنش مدام به این احساس گناه سرکوفت می زد ..که برو خوش باش که کسی تو را برای تحقیر شدن توی یک سلول کوچک نکرده است.
این قضایا خیلی وقت بود که شروع شده بود با این حال از هشتاد و هشت انگار به روی صحنه آمد. خیلی از وبلاگ نویس ها پر شور تر شدند. خیلی های دیگر هم کلن قضیه را چرخاندند طرف ِ همان نیمرو و آرایش ِ ابرو و دل ِ یار .کوچه ی علی چپ. خیلی ها هم این وسط دست از نوشتن برداشتند. نه دل شان این طرف بود نه آن طرف. ترجیح دادند سکوت کنند تا زدن ِ حرف هایی که خودشان هم می دانستند هیچ اهمیتی ندارد. نمی دانم شرایط سختی بود. انگار به تو بگویند برو به جنگ یک غول بزرگ و سیاه. آن وقت یک مگس کش بدهند دستت.
بعد کم کم این ننوشتن ، این سکوت ِ تدریجی ، رسوخ کرد به زیر ِ پوست. به خانه ها . به اتاق ها. به تخت خواب ها . به خیابان ها و به همه جای شهر. شهر شد همان مرده خانه ای که بعضی ها آرزویش را داشتند بشود. و از آن روز بود که غول بزرگ و سیاه ، قدم های بزرگتری برداشت و نفس های آلوده تری را بیرون داد. حالا که فهمیده بود مگس کش ها به زمین نشسته اند. و حوصله ی همه سر رفته است و آن هایی که تخم اش را داشتند توی سلول شان نشسته اند و آنهایی که تخمی نداشتند ، آن بیرون در سکوت در حال راه رفتن هستند. آرام و بی آزار.
سهشنبه، دی ۱۲
زیر ِ نورِ زرد
آدم نمی تونه همه ی آدما رو دوست داشته باشه. شعاره اگه
می شنوید کسی اینو میگه. همینطور حیوون ها. بالاخره آدم از بعضی حیوونا خوشش میاد و
از بعضیا نه. طرفدارای حقوق حیوانات هم بخاطر جبر کاری سعی کردن از همه جور جک و
جونور خوششون بیاد. تو کله ی من یکی که نمیره یکی بتونه همه جور جونور و دوست داشته باشه.
حالا اینارو گفتم که بگم دیشب چی شد. اما قبلش باید بگم یکی دو ماه پیش چی شد. چون
اول یکی دو ماه پیش ، اتفاق افتاد و بعد بخاطر اون، دیشب پیش اومد.یکی دو ماه پیش
طرفای دو نیمه شب بود رسیدیم خونه و اومدیم تو اتاق خواب. من فقط نورِ زرد اتاق و
روشن کردم با اینکه ازش متنفر بودم. انگشتهام حال و حوصله ی فشار دادن اون یکی
کلید برق و نداشت. خسته بودم شاید خیلی. بعد دیدم یه سوسک قهوه ایِ کمرنگ داره از
کنار دیوار میره بالا. من از سوسک بدم میاد اما بخاطر جبرِ کاریم ، گاهی تو کلاسای
ساختمونِ قبلی که قدیمی تر بودند ، مجبور شده بودم سوسک بکشم که شاگردها از رو
صندلی ها بیان پایین و تمرکزشون برگرده.آدم وقتی تو یه موقعیت مسئولیتی قرار
میگیره ، ناخودآگاه قوی تر میشه.اما اونشب من بودم و مجتبا. قرار نبود من مسئول
کشتن یه سوسک باشم. مجتبا بود .
بهش گفتم اینو بکش
. یه جورایی سرگیجه گرفته بودم از دیدنش. شاید بخاطر نور زردِ گهی بود که افتاده
بود روی پوست قهوه ای ِ کمرنگش و تهوع ِ بیخود و بی دلیلی رو تو من به وجود آورده
بود.مجتبا اومد بکشتش. نمی دونم چرا اول با لبه ی مگس کش ، نصفه اش کرد. خودش هم
بعدن گفت که نمی دونه چرا اینکار و کرده .
بعد یه تشنج عصبی پیچید توی بدنم. نمی فهمیدم چرا باید
اینقدر عصبانی بشم.چشمهام و گرفته بودم و داد می زدم که نکشش. نه نه. چشمام و بسته
بودم اما تصویرش اومده بود تا پشت ِ پلک هام. فایده نداشت. با چشم باز و بسته هنوز
می تونستم ببینمش. مجتبا تعجب کرده بود. البته وقتی با یه آدمِ خل و چل زندگی کنید
، خیلی وقت ها دچار این تعجب می شید ، یا توی شرایطی قرار می گیرید که نمی دونید
باید چه کار کنید. مجبورید همینطوری بایستید و به طرف خیره شید که چشمهاش و گرفته
و داد می زنه نکشش. نکشش. بکشش. بذار بمیره..
خلاصه اینکه مجتبا به هر جون کندنی بود اون سوسک نیمه جون و
کشت و جنازه اش و از اتاق برد بیرون. بعد من نشستم روی کاناپه ی کنار اتاق و کمی
لرزیدم. یه لرزش ِ عمدی که کمک می کرد آروم باشم. بعدتر مجتبا کمکم کرد برم زیر
دوش ِ آب وچند دقیقه ای زیر ِ دوش ِ آب ، منو گرفت تو بغلش . وقتی آروم شدم ، نمی
دونستم چه جوری باید اون فشار عصبی و توضیح بدم. مجتبا گفت چند روزی اخبار و دنبال
نکن .
حالا می رسیم به
دیشب. که ساعت از سه و نیم گذشته بود و من داشتم فرانسه می خوندم. نمی دونستم باید
بخوابم یا نه. با خودم گفتم پرده رو می زنم کنار . اگه برف می اومد ، بیدار می
مونم. این شد که خوابیدم. برف نمی اومد.
بعد دیدم تو یه سالن بزرگم و روی یکی از صندلی های سالن نشستم
و منتظر باقیِ آدمهام. سالن زمینه خاکستری داشت و بخاطر رنگش ، احساس سرما می
کردم. یادم نیست چی پوشیده بودم اما می دونم که شونه هام لخت بود. بعد دیدم که یه
قهوه ایِ کمرنگ داره از دور میاد. خیلی زود شناختمش. همون سوسک ِ یکی دو ماه ِ پیش
بود. صد برابر بزرگتر اما. کت و شلوار پوشیده بود و خیلی با وقار داشت می اومد طرف
من. همون جا بود که فهمیدم دارم خواب می بینم. حتی اون لحظه داشتم فکر می کردم
ممکنه شانس بهم روی بیاره و کافکا هم پشت سر این سوسک گنده بیاد تو و همین جا یه
ورژن ِ مسخ و واسم اجرا کنند. خب اما کافکایی در کار نبود.
خلاصه اینکه سوسک گنده اومد و روی صندلی کنار من نشست. تو
لیوان من و خودش ، ویسکی ریخت و چند دقیقه ای در سکوت با هم ویسکی خوردیم. بعد
لبخندی بهش زدم و بلند شد و رفت طرف درِ خروجی. بعد دیدم توی تخت نشستم و دارم
هویج می خورم که البته این ربطی به اون نداشت و کلن خواب های من خیلی بی سر و ته
اند.
من که علم تعبیر خواب ندارم و هرچی می گم بداهه گویی های
ذهنِ پیچ در پیچ ِ خودمه. با این حال دوست دارم به صدای ذهنم گوش کنم که میگه این
یعنی سوسکه تو رو بخشیده و مجتبا هم تو رو
بخشیده بخاطر رفتارای عجیب و غریبت و اخبار هم رو به خوشی می ره بالاخره یه روزی. نه
کسی زیر چرخ های ماشین له میشه و نه کسی و با تیر می زنن و نه کسی اعتصاب غذا می
کنه و نه کسی بمب میندازه. یه ماده ی بی حس کننده هم میاد به بازار که میشه باهاش
سوسک ها رو کشت اما بدون درد. یه جور خواب ابدی واسه همه ی جک و جونورایی که نمی
تونی باهاشون زندگی کنی. به هر حال من از اون آدماییم که نمی تونم همه جونورا رو
دوست داشته باشم.
اشتراک در:
پستها (Atom)
